رز عشق

درد دل با دل

تمام مي شود

کاش مي شد

بعد ديدار تو

وقتي عاشق شدم هوا ابري بود .

دم دماي غروب سر کوچه ي باغ نشسته بودم که تو از کوچه رد شدي !

آخراي پاييز بود .هوا سرد بود و منگ . بارون نم نمک مي باريد .

نه تو چتر داشتي ، نه من !

شروع خوبي بود .

وقتي از کنارم رد شدي ، واسه ي هميشه تو دلم جا موندي !

يه حسي تو چشات بود که تا اون رو ز نمي شناختمش .

انگار فقط مال قصه ها بود . به گروه خون ما نمي خورد .

زبونش واسه ما غريبه بود !

اما از اون روز به بعد شيره ي جونم شد . وصله ي دلم شد . ورد زبونم شد !

يادمه اون وقتا با برو بچه هاي محل آدماي عاشق ر و مسخره مي کرديم ، بهشون متلک مي گفتيم . به ريششون مي خنديديم .

مي گفتيم : يارو زده به سرش ! پاک خل شده ، انگاري يه تخته ش کمه !

اما از اون روز به بعد باکيم نبود که بهم طعنه بزنن .بگن : مجنون ، ديوونه .

حرمت داشت .

هر چي تا اون روز واسم ارزون بود زير پام بي ارزش بود حالا واسم قيمت داشت.

سر قفلي ش گرون بود !

وقتي عاشق شدم فهميد م دل دارم .

نمي دونستم حسابه يا بي حساب ، چون حساب کار از دستم در رفته بود .

دنيا واسم رنگي شده بود .

کم کم ياد گرفتم به چشام نگاه کنم . از خودم نترسم !

کي باورش مي شه رفيق !

کي باورش مي شه عاشقي اول به يه نگاه شروع مي شه !

به همين سادگي شکارت مي کنه .

رسم شکار همينه . به يه حرکت درست ، صيد تو دامت اسيره !

وقتي دلم داشت به سمتت پر مي کشيد صداي بال بال زدنش ، ديوونه م مي کرد .

مي گفتم : آخ که چه خوشگل مي پره !

اما وقتي هي رفت و هي رفت و نرسيد ، کم کم وهم ورم داشت که نکنه هيچ وقت نرسه؟ !

تا کي اين دل بي صاحب دور خودش بچرخه و بچرخه .

اين طوري طفلي سرش گيج ميره . يه وقت چپه ميشه مي مونه رو دستم .

وقتي عاشق شدم گفتم خودشه ديگه واسه هميشه جستم .

اما نمي دونستم اين رودخونه گاهي وقتا سربالا ميره .

رفتم و رفتم تا رسيدم به يه کوچه ي بن بست .

تو يهو غيب شدي .

نه راه پس داشتم و نه راه پيش .

گفتم اگه بهش نرسم خودمو مي کشم .يا واسه هميشه تارک دنيا مي شم .

مي رم به سمتي که هيشکي منو نشناسه .

لقمه غذا تو گلوم گير مي کرد .

آب از حلقم پايين نمي رفت .

از سايه ي خودم فراري بودم .

شب تا صبح به سقف آسمون زل مي زدم بي اينکه حتي يه سو ستاره گرمم کنه !

با همين زميني که هر شب روش مي خوابيدم ، غريبه شده بودم .

دلم مي خواست از همه دوري کنم تا توي خلوتم با اون حرف بزنم .

چشام هي سياهي مي رفت .

مثه کسي که تب داره هذ يون مي گفتم . خيالات ورم مي داشت که اون داره مياد .

دلم مي خواست برم تو کوچه ماچش کنم بهش بگم دمت گرم ، تو هم از دل ما خبر داري؟ !

وقتي کلاغه قار قار مي کرد ، مث صداي قناري واسم خوش لهجه بود .

هر وقت يه گدا از جلوم رد مي شد ، هر چي تو جيبم بو د ، تو جيبش مي ريختم.

دست و دلباز شده بودم .

دلم مي خواست در خونه ي آقا رحيم رو بزنم ، بهش بگم : خودم در حياط تو رو رنگ مي کنم تا هر کي از اين کوچه رد ميشه دلش واشه !

هر کي باري رو دوش داشت ، جلدي مي پريدم بارشو ازش مي گرفتم تا دم د ر خونش مي رسوندم .

ديگه يه پا مر د شده بودم .

تا لنگ ظهر نمي خوابيدم تا ننه م منو بيدا ر کنه .

باورم شده بود که منم دل دارم .

با صداي تاپ تاپش تو سينه م از خواب بيدار مي شدم .

گاهي وقتا يه نمه اشکي تو چشام جا خوش مي کرد .

تازه وقت رفتن يه انعامي تو سيني مي ذاشتم تا دلش خوش بشه !

پسرک هر وقت منو مي ديد از خوشي نيشش تا بناگوش وا ميشد .

اي بابا ...

از کجاش بگم که اين حالي که داشتم نه سر داشت و نه ته !

پاک صاف و صوف مي شدم .

يه دل سير اشک مي ريختم .

حسابي خالي مي شدم .

هر وقت فال حافظ مي گرفتم ، دلم گواهه که انگا ر تو روبروم نشستي و فالمو واسم مي خوني .

هر وقت نماز مي خوندم عطر گلاي ياسي که رو چادرت بود سجاده مو خوش بو مي کرد .

جز اون دوتا چشم سياه هيچ نشوني ازت نداشتم .

وقتي عاشق شدم ديگه خودمو نشناختم .

تا ديروزش با يه لهجه ديگه حرف مي زدم اما بعد از اون روز ابري لهجه م باروني شد .

هر کي بهم مي خنديد يا ميگفت : پسره عقل از سرش پريده مجنون شده . دلم گواهي مي داد ... خبر خوبيه !

ديگه سر کوچه ها واسه جوجه کاکلي ها لغز نمي خوندم .

اداي گردن کلفتي در نمي آوردم .

زور بازو و مچ گيري و حال گيري واسم بي معني شده بود .

انگا ر هر چيز تا اون روز مردونگي بود يهو واسم پوچ شد .

اسم و رسم خانوادگيم دود شد .

مال دنيا بي ارزش شد .

با حرفاي دلم نمي خوند .

شکلي بکشم .

خوش داشتم دور و برم ر و نيگا کنم .

وقت راه رفتن سرم پايين بود .

جلو پامو نيگا مي کردم .

آسمون قبلنا جوري بهم زل مي زد که انگار مي خواد قورتم بده .

خيال مي کردم هر چي تو آسمونه با اين دل ما خيال جنگ داره .

از اون خورشيدش که اول صبح يه کاره مي زد بيرون تا اون ماه بيکا ر و عاطل و باطل که شب تا صبح کشيک ما رو مي کشيد .

با اون همه ستاره که نوچه هاش بودن و زاغ سياه ما رو چوب مي زدن .

همه و همه قبلنا با من دشمن بودن .

اما بعد اون روز يه جوري همه شون باهام رفيق شدن .

انگار سقف آسمون واسم کوتاه شده بود .

ستاره هاش واسم لالايي مي خوندن .

ماه يهو چه قدر مهربون شد .

امان از وقتي که هوا ابري مي شد دلم مي گرفت .

مي گفتم: خدايا نکنه بترسه !

نکنه نتونه بخوابه !

نکنه زير بارون بچاد .

نکنه از يه کوچه اي رد بشه ، چشاي يه نا محرم بهش بخوره !

نکنه يهو يکي خاطر خواش بشه !

اولا خيلي خام بودم .

اما کم کم در غم عشق تو ، پخته شدم.

اولش همه فکرم ، تو خيال رسيدن تو بود .

اما زمونه يادم داد که به صداي زير و بم دلم خوب گوش کنم .

با اندوه عشق تو ، زندگي کنم .

هي لطيف ترم کر د ، تا جايي که مي تونستم شعر بگم . ساز بزنم .

گاهي وقتا نقشايي مي کشيدم که هر کي مي ديد ماتش مي برد .

صبح زود از خواب بيدار مي شدم .

خورشيد هر روز از ديدن من که بيدارم تعجب مي کرد .

. دو تا نون تافتون داغ مي خريدم تا ننه م تا نونوايي پياده نره .

د و تا قناري خريدم . بهشون خوب مي رسيدم .

سوتاي بلبلي واسشون مي زدم تا حوصله شون سر نره .

چند تا قلمه شمعدوني از همسايه مون گرفتم تو آب گذاشتم تا ريشه کرد .

با اونا واسه خودم چند تا گلدون خوشگل درست کردم .

هر جا مي رفتم هر کاري مي کردم که انگار تو منو نيگا مي کردي .

گاهي وقتا مي رفتم تو همون کوچه اي که اولين بار ديدمت .

هميشه منتظر بودم که شايد يه روزي بياي .

اما تو نيومدي .

حالا ...

تا امروز دو هزار تا قناري پروروندم .

از همه جاي وطن ميان تا تخم قناري هاي منو بخرن .

يه عالمه گلدون شمعدوني دارم هر سال نيمه شعبان به نيت سلامتي تو از اول کوچه تا آخرش صف مي کشن تا کوچه سبز بشه .

يه عالمه کتاب شعر دارم که به چشاي تو تقديم کردم .

خيلي وقته تار مي زنم .

بعضي دوستام بهم مي گن سازت سوز داره .

انگار هوا باروني مي شه .

همه يه جورايي تازه تريم.

گاهي وقتا آواز مي خونم . اي صدام بدک نيست .

يادمه اون روز که تورو ديدم مادرم شمعدوني هاي باغچه رو قلمه مي ز د . هوا ابري بود .

يه نم باروني مي باريد .

از خونه ي آقا رحيم صداي تار ميومد .

يکي مي خوند ، چه خوب مي خوند .

يه تصنيف کوچه باغي بود .

تو حال خوشي بودم که يهو تو از ته کوچه باغ اومدي .

چاد ر سفيدي به سر داشتي .

وقتي به من رسيدي ، من زودتر از تو رسيده بودم .

با چشم سياه به من خيره شدي .

دلم لرزيد .

چقدر چشمات آشنا بود .

مث يه خاطره در دور دست ها .

وقتي از کنارم رد شدي ، بوي ياس گلاي چادرت تو کوچه باغ جا موند .

از همون دم که چشات تو چشام نيگا کرد عاشق شدم .

مي بينم تو ، تو تموم اين سالا با من بودي .

که چه جوري راه بر م ، گريه کنم ، بنويسم .

چه جوري به دور و برم نيگا کنم .

با هر کسي مهربون باشم . با دلم ببينم .

با دلم بشنفم .

عشق تو يادم داد چه طور از روزاي آفتابي و شباي مهتابي ، کيف کنم .

از خودم بيام بيرون و به خونه دل ديگرونم سر بزنم .

عشق تو يادم داد چه طور ساز بزنم . آواز بخونم . نقاشي بکشم.

حالا...

رفيق ، مي دونم تو با مني .

از من غافل نبودي . حضورت خلوت دلمو پر مي کرد.

نيمه پاييزه بچه محل !

تو کوچه باغاي بي قراري پرسه مي زنم .

خاطره يه روز ابري رو ، ورق مي زنم .

يه نم باروني ، ترم کرده .

دلم ميگه ، ديوونه تر شو ! از اين پريشون تر شو ! ديوونگي رو خوشه ! اگه پاداش جنونم تو باشي . در !

اين وادي حيروني ، سمتي جز تو نمي شناسم ، سويي جز تو نمي بينم

اي عشق ، به راه عاشق بي تاب ، بتاب .

از پشت ابراي سرگردون ، صدام کن .

از سمتي که تقدير قلب ما رو نشونه رفته .

د ر مکتب دلدادگي تا ...فصل عاشقي تا هميشه عاشقي